پاپتی ثانی

چند روز پیش برا انجام کارهای استخدام رسمی شدنم رفتم اداره تامین منابع انسانی سازمانمون. آقایی که مسوول انجام همین امور بود برگشت گفت "ببین تو دیر اقدام کردی، حالا هم وقت خیلی کمه، ما نمی تونیم توی این مدت کم همه ی مراحل کارتو طی کنیم باید زودتر از اینها اقدام می کردی" ای بابا آقا دمت گرم یه کاریش بکن هنوز که وقت هست!! خب یه کم این زمان انجام اون مراحلو تندترش کنید که مام این وسط کارمون گیر نکنه" "نه به این سادگی هام نیست که،... تو باید از هزار تا فیلتر بگذری تا بتونیم استخدامت کنیم همه ی این ها هم 6 ماهی طول میکشه!!!!" "اِ یعنی چی؟!؟!؟! .... مگه من تا حالا برا شما کار نمی کردم دیگه کدوم فیلتر؟؟!؟! اگه مشکلی بود که همین الان هم غیر قانونی ام دیگه!!!!!" " نه اصلن ببین برو پیش مدیر، مدیر هر چی گفت همون کارو می کنیم!! تو انگار اینطوری قانع نمی شی!!" پرونده مو زدم زیر بغلم و راه افتادم رفتم اتاق مدیر. چند دقیقه ای معطل شدم تا بالاخره اذن دخول فرمودند. "حاجی ... من الان کارمند شما هستم و طبق بخشنامه ی .... می تونم رسمی بشم ولی خدمت آقای ... که رسیدم فرمودند که دیر شده و باید زودتر خدمت می رسیدم برا انجام این کار، می فرمایند که باید مراحل طی بشه که حداقل 6 ماه طول می کشه! حاجی استحضار دارید که من همین الان چند سالی میشه که دارم اینجا خدمت می کنم این یعنی اینکه هم مراحل گزینشی رو طی کردم و هم از لحاظ فنی و کارم هم مشکلی ندارم.. می خواستم عنایت بفرمایید دستوری بفرمایید که مشکل من حل بشه... خدا خیرتون بده" "ببین جوون ... قانون میگه که برا استخدام رسمی شدن مراحلی وجود داره و ما نمی تونیم از خودمون این قوانینو تغییر بدیم....." "آخه ... حاج آقا ...صحیح می فرمایید.. ولی من که ...." "می دونم ولی این قانونه" "حالا حاج آقا نمیشه شما یه التفاتی بفرمایید..." "نعوذبالله تو می خوای من کار حروم بکنم جووون!!" "نه حاج آقا اختیار دارید...." هیچی دیگه! خفه خون گرفتم و نشستم تا اینکه حاج آقا عنایت کنند و نامه ی ما را پاراف کنند و زیرش بنویسه که از نظر قانون مانع داره. در همین بین منشی (فکر بد نکنید! منشی حاج آقا یه آقای ریش گنده ی طالبان بود!!) حاج آقا اومد تو، حاج آقا رو کرد بش و گفت " راستی توی استان .... شهر یا بخش بوستان داریم؟؟!" "نمی دونم حاج آقا! ولی اجازه بدید می پرسم، عرض می کنم خدمتتون" " حالا!..... آقای نون رو می شناسی؟!!" "آه... آره حاجی .... این بنده ی خدا چند باریه که گزینشش مشکل داره! باید عذرشو بخوایم!!" " امروز بخشدار همون بوستان تماس گرفت، می گفت خیلی جای خوش آب و هواییه و خیلی هم قشنگه! از ما دعوت کرد که حتمن چند روزی بریم اونجا و از این نعمت خدا استفاده کنیم! در ضمن سفارش هم کرد که آقای نون هم از بستگانشونه، خواست که مشکلشو حل کنیم.... حواست باشه یه جور کارشو راه بنداز....." "چشم حاجی! چشم!" ای بابا اگه مشکل اینجوری حل میشد کاش از همون اول یه صف استاندار و وزیر و نماینده ی مجلس و ... راهی می کردم اینجا بلکم افاقه می کرد!!! یه آقایی هم پشت بند منشی داخل اومد و حاجی هم یه امضا زد زیر ورقه ش و آقاهه ضمن اینکه داشت تشکر می کرد که کارش راه افتاده گفت که "حاجی تا عمر دارم دعاگو هستم" حاجی هم با تمانینه ی خاصی و در نهایت فروتنی فرمود " احسنت! احسنت! دعا کن من شهید بشم!"

پ.ن.1 : بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران/ کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران

پ.ن.2 : از همه ی دوستانی که توی این چند وقته نتونستم بشون سر بزنم عذر می خوام! ایشالاه بزودی همه ی نوشته هاتون رصد میشه!!

در خبرها آمده بود پرتقال فروش خیری در روزهای عید 1386 هزار تن پرتقال خود را به قیمت 350 تومن در اختیار قشر آسیب پذیر (مستضعفین، محرومین، کارمندان و یا هر کوفت دیگه ای که اسمشو می ذارن) قرار داد، از آنجایی که قیمت مصوب پرتقال دولتی کیلویی 650 تومن است، این پرتقال فروش این روزها کجاست؟

الف) زندان: به جرم اختلال در نظام اقتصادی کشور و ایجاد تورم به دست نشاندگی آمریکا و انگلیس و حمایت مالی اسراییل

ب) امین آباد: آدم عاقل مگه همچو کاری می کنه؟!؟!

ج) سینه ی قبرستان: سکته به علت پی بردن به ضرر 300 میلیونی نسبت به قیمت دولتی

د) زندان: به استناد قانون از کجا آوردی؟ (ثروت های باد آورده)

ه) زندان: به همراه پاپتی به علت نشر اکاذیب و تشویش اذهان عمومی

پ.ن.1- دوستی از سفر آمده که مرا جان است.

پ.ن.2- آقا این وبلاگهای دوستان چرا اکثرهم فیلتر شده؟! توروخدا بجنبید یه کاریش بکنید! مردیم در حسرت خوندن مطالبتون!

پ.ن.۳-  استاد یدالله بهزاد کرمانشاهی هم کوچید!

نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی

یا مقلب القلوب و الابصار

یا مدبر اللیل و النهار

یا محول الحول و الاحوال

حول حالنا الی احسن الحال

در سالی که گذشت فرازها و فرودهایی پیشاروی همه ی ما بود که گاه موجبات ملالمان میشد و بایسته است که از این فرازها و فرودها سرمشق هایی سازیم سال جدید را. امروز جامعه ی ما جامعه ایست پویا و روبه جلو هدف ما باید سرفرازی آن باشد هر چند با ارکان حکومتی آن مخالف باشیم، این بهانه ای پذیرفته نیست اگر بگذاریم جهل حکام بر ما مستولی شود و عنانمان بگیرد و به ناکجاآبادمان برد، هلا! ای صاحب فکران و اندیشمندان که عرصه، عرصه ی ماست و وقت، وقت شکوفایی افکار ما. بدانید که ایران به شمایان چشم دوخته و آینده از آن آنان است که می سازندش، جامعه ی مجازی ای که ساخته ایم خود می تواند پیشرو باشد در نشر و پرورش آنچه خوب است پس همتی خواهد. دانشجویان و دانش آموزان به کسب دانش و فناوری و استادان به آموزش و هنرمندان به هنر خود باید بسازیم ایران را. ایران آباد کورش را و نه ایران ویران ملایان را!

خدایا این سال جدید را بر همگان مبارک و میمون بگردان!

در بیست و پنجم صفر سنه ی سبع و عشرین و اربعمائه و الف به کرمانشاه خواهم شدن. شهریست خوش و آبادان بر لب قره سو و این آب را از آن سبب "قره" گویند که چون پیغامبر نامه ای نبشت مر خسرو را و این نامه بدو رسید، او را خشم گرفت از بردن نام الله پیش از نام وی و آن نامه بدرید و کرمانشاهیان بر این باورند که بدین آبش انداخت و این آب را زان پس "قره" یعنی "سیاه" گویند. شهر را بر دشت کرمانشاه بنا کرده اند که از شمال به کوه طاق بستان و از جنوب به کوه های سفید محدود است و چنان که گام کردم طول آن به طریقه ی فرنگیان 20 کیلومتر است و عرض آن بیش از 15 کیلومتر. مرکز آن میدانی باشد آزادی نام که کرمانشاهیان آنرا "گاراژ" خوانند. از گاراژ به جنوب که شوی بافت اصلی و پیشین شهر است و مراکز خرید نیز در این بافت است.

مردمان کرمانشاه به زبانهای فارسی با گویش کرمانشاهی و کردی سخن می گویند. آنچه در اینان دیدم مهمان نوازیست چرا که سده هاست میزبان زایران حرم امامان بوده اند. از سوغات ها کرمانشاهیان در شیرینی مهارت دارند و این نیز بدان سبب است که خود مردمانی شکم پرستند و نیز زایران را بدین شیرینی ها پذیرایی می کردند. این شیرینی ها بسیار می مانند چنان که زایر را در راه حرمهای عراق توشه ای بوده مفید و مغذی، که فساد نپذیرد. نان برنجی و کاک خود وعده ای می توانسته باشد غذای زایران را. دودیگر سوغات این شهر پای افزاریست "کلاش" نام که مردمان دیگر ایران انرا "گیوه" نامند و این نیز هم به سبب رهواری این پای افزار در کوهستانهای کرمانشاه است و هم پای افزاری پسندیده بوده مر زایران را که بدان طریق صعب عراق بپیمایند.

مردمانی هستند شاد و بزله گو و همچنین دلیر که بسیار هجمه های انیرانان را دفاع کرده اند در تاریخ ایران و مرزهای کشور به دلیری خود نگاه داشته اند از شر آفات دشمنان.

از بناها که در این شهر است دو طاق است که به دستور شاپور دیّم و خسرو پرویز کنده شده در دل کوه طاق بستان و نقوشی از اینان و بزم و رزمشان بر آن است و دودیگر تکایایست از عهد قاجار که از جمله است تکیه ی معاون الملک و تکیه ی بیگلربیگی و ... سدیگر بازار سنتی است که بازاریست به طول 13 کیلومتر به ابتدای مسجدی به نام هاشمی و انتهای مسجدی به نام میبدی، که در آن افزون از پنجاه و هفت کاروانسرا و مساجد و حمامهای بسیاری بوده که برخی از آنان هنوز بر جایند، چهارم کلیساها و خانقاه هایست از گذشته و و بسیاری دیگر.

در هشت فرسخی شمال شرقی کرمانشاه بیستون است، بیستون عشق.

یه دختره هست توی فامیل ما که یه زمانی رییس بسیج خواهران یکی از دانشگاه ها بود و خیلی از این خواهر حزبل ها!! توی اتاقش همه پر بود از عکسهای اسمشونبرهای مختلف! و خیلی هم مثلن مومنه و محجبه!

چند سال پیش یه خواستگاری براش اومد که همچی بگی نگی سرش هم به تنش می ارزید، طبق عادت مألوف همچو خانومایی که فقط توی مراسم خواستگاری یه کوچولو با شازده دوماد حرف می زنند که مثلن همدیگه رو بشناسن! توی مراسم خواستگاری هم این دو تا رفته بودن یه اتاق دیگه که با هم حرف بزنند!

از اونجایی که این خواستگار فلک زده رو هم من می شناختم گزارش مذاکرات اون شبشون پشت درهای بسته به من هم رسید! خواهر پرسیده بود که "نماز بی ولایت معنا ندارد! نظر شما چیه؟!" "والاه تا حالا به این فکر نکردم که نمازم هم باید مهر و امضای رهبری پاش باشه!" "یعنی چی؟؟!" "هیچی بابا! سخت نگیر!" و خواهر شروع کرده بودند به سوالات مذهبی پرسیدن انگاری که برا استخدام توی سپاه دارند مصاحبه می کنند! تا اینجا که دیگه بحث رسیده بوده به روابط زن و شوهری، "شما از اون مردایی هستید که زناشونو کتک می زنند؟" این شازده دوماد هم که دیده بود همه چی اسلامی شده تا حالا، یه جواب دندان شکن اسلامی جور کرده بود که خواهر بدونه که یه من ماست چقد کره داره؟! "والاه من از اونجایی که سعی می کنم که زندگیم بر اساس دین مبین اسلام باشه و از دستورات اون عدول نکنم طبق فرموده ی قرآن در سوره ی مبارکه ی نسا برای تنبیه زوجه ی خودم از مراحل سه گانه ی تبیه اسلامی پیروی می کنم که صد البته در مرحله ی سوم قرآن در صورت عدم تمکین اجازه ی زدن زنان رو هم به مرد میده!" "یعنی چی؟!! یعنی شما هنوز می خواهید مث مردای بدوی عرب زنتونو کتک بزنید؟!" "نه عزیزم من که از خودم نمی گم! قول قرآنه و چون می خوایم یه زندگیه قرآنی داشته باشیم این یه بخش از احکام قرآنه!!!" "در هر صورت این چیزی که شما می گید برا مردای عرب اون موقع بوده الان کاربرد نداره!" "نه!! اشتباه نکنید قرآن برای تمام نسلهای بشره!!" خلاصه خواهر کلافه میشه و بحثو عوض می کنه و به پرسش بعدی می رسه "از اونجایی که من شغلم طوریه که یه شب در میان باید شیفت باشم و نمی تونم توی خونه باشم و یا شاید گاهی هم یهو وسط شب به من نیاز داشته باشند و من باید برم شما که مشکلی ندارید؟!" "من نمی تونم اجازه بدم زنم جز در ساعات اداری سر کار بره من دوست دارم زنم بیشتر با خانواده ش باشه!" "ولی شما نمی تونید یعنی اجازه ندارید این حق طبیعیه منو از من بگیرید من باید کار مورد علاقه مو انجام بدم!" "ببخشید بنا بر احکام اسلام شما اگر حتا خونه ی باباتونم بخواید برید باید از شوهرتون اجازه بگیرید و اگر شوهرتون اجازه نده حتا اگر پدرتون محتضر و در حال مرگ هم باشه نمی تونید بدون اجازه ی شوهر از خونه بیرون برید!!" "نه یعنی چی؟! شما دارید همه ی حقوق ما زنها رو زیر پا میذارید این حرفا مال 1400 سال پیش بود که ال بود و بل بود...." باز هم خواهر مغلوبه شدند! و بحث رو عوض کردند "خب بگذریم! شما تا چه حد به زن و خانواده تون پایبند هستید و وفادارید؟!" "البته من خانواده مو خیلی دوست خواهم داشت ولی از اونجایی که اسلام به من اجازه میده که در لحظه 120 زن عقد موقت هم داشته باشم و یا 4 زن عقد دایم، پس شاید خیلی پیش بیاد که بخوام از این امکان هم استفاده کنم که به راه های غیر شرعی کشیده نشم!!!" "یعنی چی؟! این چه فرقی داره با همون هرزگی و خانوم بازی متداول دیگران؟!" "استغفرلله! این چه حرفیه که می زنید؟! چرا کفر می گید؟!؟ می دونید شما دارید حلال خدا رو حرام می کنید و کافر هستید؟!!؟ حکم اسلامه!" دیگه خواهر ضربه فنی شد. بعد از اون ماجرا دیگه خواهر حزبل قصه ی ما بی خیال این قرتی گیری های بسیج مسیج شد و زد تو خط مخالف! و مانتو چسبون می پوشه قلمبه و سلمبه همچی بیرون می زنه!! و گیس بیرون می ذاره و ... حالا به هر کدوم از دختر های جوون تر فامیل که میرسه میگه " بچه ها زندگی کنید! شاد باشید و برا خودتون شادی درست کنید! خودتونو اسیر نکنید! تا می تونید لذت ببرید و قدر این ایامو بدونید و هر کاری که دلتون می خواد بکنید!!!......."

پ.ن.: یه گروه در یاهو راه انداخته ایم به جهت دوستان بلاگر٬ خواهش می کنم بیایید و عضو شوید!

دوره ی راهنمایی که بودم، یه دوچرخه داشتم که می خواستم بفروشمش و با یه مقدار پس اندازی که داشتم رو هم بذارم و یه میکروژنیس که تازگی ها توی بازار اومده بود و از آتاری هم خیلی بهتر بود بخرم برا خودم. یه دوستی داشتم که خیلی از این دوچرخه ی من خوشش میومد و می خواست بخردش، اما چون خانواده ی چندان دارایی نبودند نمی تونست و هی هم میومد و اصرار می کرد که من بش ارزونتر بفروشمش که بتونه بخردش، ولی خب من اگه اونو ارزونتر می دادم دیگه نمی تونستم میکرو بخرم، اون هم هی اصرار می کرد و گاه و بیگاه میومد و میخواست که بش تخفیف بدم، تا اینکه بابام هم از ماجرا خبردار شد و فهمید که می خوام دوچرخه رو بفروشم و اونم خواستارشه ولی پول کافی رو نداره! حاج بابا که اصرار اونو و انکار منو دید گفت که دوچرخه رو بش ببخشم و در عوضش بم پول میده که بتونم میکرو رو بخرم! و اینطور شد من دوچرخه رو دادم به این دوستم و یک دو سال بعد هم خونه مونو عوض کردیم و از اون محله رفتیم!

من دیگه این دوستمو ندیدم و به محله ی قدیمی هم سر نزدم! تا اینکه چند روز پیشا که منتظر تاکسی بودم یه زانتیا واساد و به من اشاره کرد که سوار شم! اولش مشکوک بودم که با منه یا با کس دیگه ای! رفتم و سوار شدم! وه وووووووووو خودش بود! همون دوست قدیمی!

تعریف کرد که چند سال پیش پدر بزرگش توی شهرستان فوت شده و زمینهای زیادی براشون ارث گذاشته و اینا هم زمینها رو فروختن و باش کار و کاسبی راه انداختند و الان وضعشون خیلی خوب شده! شام منو دعوت کرد خونه شون! ماشاالله خونه شونو کوبیده بودند و یه آپارتمان 16 واحدی خوشگل جاش ساخته بودند که یه واحدش هم برا این بود! خیلی خوشحال شدم، ولی... بخدا آدم حسودی نیستم ها!! ولی کمی تا قسمتی هم بعضی اعضا و جوارح تحتانی ام هم سوخت! من الان همون دوچرخهه هم ندارم که باش طی طریق کنم ولی... . نه بابا بی خیال! خدا رو شکر! خدا رو شکر که وضعش خوب شده و منم می تونم خوشحال باشم که دوستم برا خودش کسیه و یه تاجر خوب شده!

یکی از آشنایان که روحانیه و بچه میدون شوش، با اینکه خیلی وقته که ملا شده ولی هنوز گاهی خلق و خوی شوشی خودشو داره! این آقای ملا چند سال پیش استاد ارزیاب پایان نامه های حوزه های علمیه ی خواهران بود. تعریف میکرد که یه روز توی دفاعیه یکی از این حاج خانوما، حاج خانوم توی پایان نامه ش که درباره ولایت فقیه بوده از قول تمساح یزدی نوشته بوده که "انکارکننده ی ولایت فقیه، مشرک بالذات بوده و ملحد و مرتد است و واجب الدم!" وقتی حاج ملا اینو میخونه ازش می پرسه: "به نظر تو دخترم امامت بالاتر است یا ولایت فقیه؟!" حاج خانومه جواب میده: "خب طبیعتن امامت! چون یکی از اصول مذهبه!" حاج ملا قاط میزنه: "خب پس این ک س شعرا چیه اینجا نوشتی زنیکه ی لکاته! جمع کن! جمع کن این بند و بساطتو! برو هر وقت آدم شدی و فهمیدی چی به چیه برگرد! وگرنه برو گم شو!!" و پایان نامه رو پاره میکنه و میندازه جلوش!

خجسته زادروزمان گرامی باد!

در ساعت 20 و 30 دقیقه ی روز بیستم دیماه در بیمارستان آریا (سجاد کنونی) در کرمانشاه، سرسلسله ی پاپتیان، امیر مجردان، فخر عالم امکان، آشکارنده ی رازهای پنهان، در هم کوبنده ی هر ماکتی (=بت سابق!)، پاپتی بن پاپتی، جهان را به یمن حضورش مفتخر نمود.

هفت، هشت سال پیش نوزدهم دی شب، یعنی شبی که فرداش تولدم بود، شهرام و امیر (دو تا از دوستای خیلی خوبم) خونه ی ما بودند و داشتیم درس می خوندیم، نمی دونم یهو چم شد؟! که پیشنهاد دادم بچه ها من فردا تولدمه می خوام اولین طلوع خورشید سال جدید زندگیمو کنار دریا باشم و یه صفایی بکنیم کی پایه ست؟!؟!؟ شهرام و امیر هم که پایه همه چی هستند الا پایه دوربین، فقط از خدا می خواستند که یه طوری از زیر این درس خوندنه در برن بی هیچ فکری قبول کردن. قرار شد نفری بیست تومن برداریم و بریم شبو کنار دریا باشیم و صب هم برگردیم که برسیم بخونیم برا امتحان پس فردا! رفتن خونه شون و نیم ساعتی بعد برگشتن. تنها چیزایی هم که با خودمون بردیم، یه قلیون با مقادیر متنابهی معسل نعناع و یه دیوان حافظ که تقریبن همیشه با منه! و راهی شدیم به سمت چالوس. اما اون موقع شب هیچ اتوبوس و یا سواری ای نبود که بخوایم بریم، میدون آزادی یه سواری دربست کردیم تا اونجا 30 تومن! (یادش بخیر ارزونی بود!) و من دونگمو دادم و شهرام هم ده تومن دیگه شو داد! وسطای راه امیر گفت:" بچه ها یه چیزی بگم؟!؟!" " بنال!!!!" " من دونگمو نیاوردم، نداشتم خودم، از بابام هم نمی شد بگیرم آخه یه چند وقتیه قهریم با هم!!!" " خاک بر سرت!!!!!!!!!!!!!!! چیکار کنیم حالا!!؟ خب زودتر می گفتی!!! لااقل ما بیشتر ورمی داشتیم میاوردیم! یا اینکه نمی اومدیم!!! و ....." " آخه روم نشد!!!" " برو گم شو!! مگه ما تعارف داریم با هم!.... حالا چه غلطی بکنیم؟!؟!؟ پول کم میاریم ها!!!!!!!!" " نه!! فکرشو کردم! اگه فردا با اتوبوس برگردیم دیگه پول کم نمی آریم!!" " خدا کنه!!!! عیب نداره کاریه که شده کاریشم نمی شه کرد! حالا بریم ببینیم چی پیش میاد!!!"

حول و حوش 3 صب رسیدیم چالوس و یه راست رفتیم لب دریا! قلیونی چاقیدیم و سیگارکی آتیشیدیم و غزلکی خوندیم از دیوان خواجه و آتیشی روشن کردیم، که بارون گرفت حالا نبار کی ببار؟؟!؟!؟ ای دل غافل چیکار کنیم؟!؟! امیر پیشنهاد داد: "ببینید بچه ها اونطوری که من حساب کردم بلیت اتوبوس و کرایه ی تاکسی تا در خونه بیشتر از 6، 7 هزار تومن نمیشه، یعنی اینکه ما تقریبن 3 هزار تومن اضافه داریم و از اونجایی که گشنمونه من پیشنهاد می دم بریم یه جایی یه کله پزی گیر بیاریم و یه چیزی بخوریم فکر نکنم بیشتر از سه هزار تومن بشه؟!؟ از شر بارون هم در امانیم!" " کارد بخوره تو اون شیکمت! اگه بیشتر شد چیکار کنیم؟!! می مونیم همین جا ها!!! دیگه نمی تونیم برگردیم!!!" " نه!!! اون با من!! میریم هر کدوم یه بناگوش می خوریم! تهران بهترین جاش دیگه بناگوش بیشتر از هزار تومن نیست تازه اینجا شهرستانه و طبیعتن ارزونتره!!!" بالاخره بعد از کمی سر و کله زدن با هم قبول کردیم و راه افتادیم، همه جارو زیر و رو کردیم تا یه جایی رو پیدا کردیم! امیر رفت سفارش داد و با خوشحالی برگشت " بچه ها دیدید گفتم اینجا ارزونتره! ازش پرسیدم چنده؟!؟! گفت 2700 تومن!!!" کله پز سه بشقاب پر از بناگوش و زبون و مغز و پاچه و چشم و ... آورد گذاشت جلومون! ذوق زده شده بودیم! ای ول بابا شهرستان! چقدر خوبه ها؟!!! همه ی اینا 2700 تومن!!! اینو توی تهران 15 تومن هم نمی دن!!! بخورید و بیاشامید و اسراف نکنید که فراوانی نعمته!!! غذا که تموم شد شهرام بقیه دونگشو (همه ی موجودی ما!!) ورداشت رفت حساب کنه!!! چشمتون روز بد نبینه!!! هر پرس 2700 تومن شده بود، به عبارتی ما دیگه نهصد تومن بیشتر نداشتیم!!!!!!!!! " خاک بر سرت امیر!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! تو که گفتی 2700 بیشتر نمی شه!!! دیگه گیر افتادیم!! چیکار کنیم؟!؟ هیچی دیگه!! راه افتادیم توی خیابونا زیر بارون و نزدیک بود بغضم بترکه!! خدا می دونه چه فکرایی که به ذهنمون نرسید؟!؟! " بریم در یکی از این ویلاها رو بزنیم یارو که اومد قضیه رو تعریف کنیم بش بگیم بمون پول بده برگردیم تهران، اونجا می ریزیم حسابش!" " برو گم شو من یکی دیگه با طناب تو تو چاه نمی رم!!!" " خب! چه بکنیم؟!؟!؟" همینطور در حال دعوا و بگو مگو بودیم و خیس خیس شده بودیم زیر بارون که رسیدیم به مسجد جامع چالوس!! نزدیک اذان صب بود!! بازم امیر پیشنهاد داد: "بریم تو هم گرممون می شه و خیس نمی شیم هم اینکه شاید از آخونده تونستیم یه پولی بگیریم و برگردیم!!!" ظاهرن تنها راه عملی ای بود که میشد انجام داد!! مث موشای آب کشیده رفتیم توی مسجد و یه گوشه ای چپیدیم. اذان که شد مردم یکی یکی اومدن و صف جماعتی تشکیل دادند و آخوند پیش نماز هم اومد.

- بچه ها نیگا کنید چه نورانیه!! این دیگه بخدا کمکمون می کنه!!

-آره بش می خوره آدم خوبی باشه! حتمن کمکمون می کنه!!

- خدا کنه ضایع نشیم!!

نماز که تموم شد واسادیم که همه برن و آقا هم تعقیبات نمازو بجا بیاره. قرار شد امیر باش حرف بزنه آخه خودش گند زده بود باید یه جوری هم جمعش می کرد!! رفتیم جلو، سلامی عرض کردیم و امیر هم شروع کرد. " تقبل الله حاج آقا! عرضی داشتیم!"" بفرمایید بنده در خدمتتونم!" " حاج آقا ما شب پیش چالوس اومدیم و متاسفانه به علت بی دقتی کیف پولمونو گم کردیم و الان هم برای رفتن به تهران مشکل داریم! حاج آقا التفاط دارید که ابن سبیل هستیم و بنا بر شارع مقدس از ذکات برای رجعت ابن سبیل به شهر خودش سهمی درنظر گرفته شده و الحمدلله هم چالوس شهر ذکات بده و اهل ایمانیه! خواستیم اگر التفاط بفرمایید و هزینه ی برگشت ما رو متقبل بشید ان شاالله تهران که برسیم جبران می کنیم و وجه را به حساب شما واریز می کنیم و....." امیر همینطور حرف میزد که حاج آقاهه قاط زد و شروع کرد به بدوبیراه گفتن "خیال کردید من خرم! اومدید حال و حول خودتونو کردید و بساط عرق و حشیش هم راه انداخته اید و فسق و فجور هم کردید و حالا هم میخواید منو بچاپید!! برید! برید! گم شید! من خودم روزی صد تا از شما رو درس می دم! می خواید سر من کلاه بذارید! برید تا ندادم بگیرندتون!!!!" عجب گهی خوردیم ها!!! بریم بابا! بریم همون دست به دامن شیطان و عمالش بشیم شاید یه کاری بکنن برامون!!!! از مسجد اومدیم بیرون و بازم سرگردان توی خیابونا!! دیگه دریا هم فاز نمی داد!! صب شده بود و مردم هم کم کم ریختن توی خیابونا! رفتیم ترمینال شاید یکی قبول کنه که مارو تا در خونه ببره و اونجا پولو حساب کنیم ولی به هر کی هم که می گفتیم پول نداریم اونجا حساب می کنیم زیر بار نمی رفت و خیال می کرد می خوایم ببریم و بلا ملایی سرش بیاریم!!! بازم امیر پیشنهاد داد که خودشو بزنه به مریضی و ما هم با راننده طی کنیم چون این مریضه به شرطی بت پول می دیم که مارو تا در خونه ببری وگرنه از پول خبری نیست!! خوشبختانه گرفت!!! ولی به قیمت 50 هزار تومن!!!! چاره ای نبود قبول کردیم و راه افتادیم!! چند ساعت بعد که رسیدیم من و شهرام دار و ندارمونو ریختیم رو داریه و پول رانندهه رو دادیم!!!!!!!!!! اینم از روز تولد ما!!! گبر هم به مصیبت ما دچار نشه الهی!!! (البته عهد بستیم این ماجرارو هیچ کجا تعریف نکنیم!! شما هم نشنیده بگیرید!!)

پ.ن.۱- عجب ها!!!!!!!!!!!!! یه بار خواستیم مث این خانوما سنمونو نگیم زمین و زمان بهم ریخت!!! آنچنان که روایان ثبت نموده اند پاپتی در عام الفیل تاریخ معاصر ایران یعنی ۱۳۵۹ در روزی بارانی و بمبارانی بدنیا آمد!!

یا حق

خوشا به حالت ای روستایی

چه شاد و خرم، چه با صفایی

به مناسبت امتحانای دانشگاهها خوشمزه دیدم یکی از خاطرات امتحانای آن روزها رو بنویسم.

من اصلن حوصله ی آزمایشگاه رفتن و گزارش کار نوشتنو نداشتم مخصوصن آزمایشگاه فیزیک 2 که نه به درد دنیامون می خورد و نه به درد آخرتمون. کل ترم هر بار به یه بهانه ای دودر کردم این آزمایشگاه فیزیک 2 رو و هر جلسه خدا بیامرزه اموات همگروهی محترم را که گزارشات کار مفصلی می نوشتند و تقدیم حضرت استاد می کردند.

روز امتحان قرار هم بود که سه تا از گزارش آزمایش هایی رو که قبلن انجام داده ایم دوباره ببریم و تحویل بدیم اینبار مثلن دقیقتر و بهتر از اون گزارشایی که توی خود آزمایشگاه نوشته بودیم، منم که هیچوقت گزارشی ننوشته بودم که بخوام دقیقترشو تحویل بدم، همینجوری انگشت تو دماغ پا شدم رفتم سر آزمایشگاه. توی راهرو که داشتم می رفتم آزمایشگاه یه خانومی جلومو گرفت و گفت آقای پاپتی امتحان آزمایشگاه دارید؟! بسیار تعجب نمودیم!! که این خانوم یحتمل باید غیبگو باشد که هم ما را می شناسد و هم اینکه می داند امتحان آزمایشگاه داریم!!!!! بروز ندادیم البته!! جواب دادم آره چطور مگه؟!! و گفت هیچی میای تقلب کنیم؟!!؟ عرض کردیم والا شرمنده حقیر بار اولمه که می خوام محیط آزمایشگاهو ببینم چه برسه به اینکه بلد باشم و بخوام به شمام برسونم!! با جوابشان همچنان شاخهای روییده بر سرمان به ماننده ی دماغ پینوکیو بلندتر و بلندتر شد، جواب داد می دونم!! ولی من به شما می رسونم!! الله اکبر حالا هی شما بگید فردین مرده!! من که باورم نمی شه!!! ازش پرسیدم خب حالا که لطف دارید چقد خوندید؟؟! جواب داد:" هیچی!!!" یا من دارم خواب می بینم یا این یه چیزیش میشه؟!؟ " خب پس چطور می خواید به من برسونید؟؟! " هنوز کلام منعقد نشده بود( به قول یارو! گفتنی) که دکمه های مانتوشو باز کرد!!!!!!!!!!! خانوم زشته! نامحرمی گفتن چیزی گفتن!! ببند دکمه هارو!! ولی خوب که دقت کردم برشهای دقیق و منظمی از ورقه های کاغذ به لایه ی درونی مانتو چسبیده بودند که شرح کامل همه ی آزمایشها و جواب نهایی های دقیق همه شون بر آن اوراق ثبت شده بود!!! بسی خرکیفیدیم!!! بابا ایول!!! فرشته ی نجات خودش جلومون سبز شده بود!! کاشف بعمل آمد که خانوم از بچه های رشته ی دیگری است که از امتحان خودشان جا مانده اند و استاد موافقت کرده اند که با بچه های رشته ی ما امتحان بدهند! مهم نبود! مهم این بود که توی این واویلای امتحانا و وانفسایی که مث صحنه ی قیامت هیچکی به فکر هیچکی نیست یکی به فکر ما بود و از چشمه ی لطفشان ما را سیراب نمودند! علاوه بر آن تقلبها خانوم، چند تا گزارش آزمایشگاه اضافه هم داشتند که سخاوتمندانه در اختیار ما قرار دادند!! منو این همه خوشبختی محاله! محاله! قضا را که قرعه ی آزمایش ما و این خانوم هم یکی افتاد و ما حتا آن گزارشی را که آنجا باید می نگاشتیم از روی ایشان کپی کردیم!! خدا بدجوری حال داده بود!!! و به مدد لطف این خانوم ما آن آزمایشگاه را بیست شدیم و در عضو تحتانیمان سور و ساط یک مراسم مجلل عروسی را راه انداختیم!

البته داستان از این دست، در باب پاس نمودن سایر آزمایشگاه ها زیاد است که همیشه به مدد اناث دانشگاه ما این دروس را به بهترین شکلی پاس نمودیم!!(ان شا الله فرصتی پیش آید که باقی را بنگاریم!)

از حق نگذریم که در سایر دروس هم عجیب جزوه های خوش خط و دقیقی داشتند این اناث!!! خدایشان از بلایا بدور کناد!!! آمین رب العالمین!

پ.ن.۱- نچ نچ نچ!! شایعاتی پشت سر ما راه افتاده!! تکذیب می نماییم!!! پاپتی٬ از آنجایی که آی کیویی در حد دمپایی دارد و به دنیا به طرز کاملن ابلهانه ای خوشبینانه می نگرد لذا هیچ نوع پالسی (به قول دکی مانولو) را توان درک ندارد و همیشه پای لنگ ادراکشان از پیمودن طریق مخ زنی واداشته اندشان!!!

از دکتر مانولوی عزیز و سایر دوستان مجرب تقاضامند است یه دوره ی فشرده ی مخ زنی به صورت تضمینی (هزینه ش اصلن مهم نیست!!) برای این وامانده ی از قافله ی شور جوانی بگذارند!!!

راستی لقبی که دوستان مرا به آن مفتخر نموده اند "امیر مجردان" است.

یه اعتراف؛ من کرمانشاهی الاصلم.

نوروز که کرمانشاه رفته بودیم، دید و بازدید عید. یه روز یه تصادفی شده بود توی مسیر ما که راه رو بند آورده بودن و من پیاده شدم که ببینم اوضاع چطوریاس؟ یه وانتیه با یه پژویی تصادف کرده بودند که دست بر قضا پژوییه مقصر بود ولی راننده ش یه آدم گنده ی پر هیاهو بود و راننده ی وانت یه معتاد کم سر و صدا. راننده ی پژو از سکوت و بی سر و زبانی راننده وانتیه سو استفاده کرده بود و هی بد و بیراه نثار اموات راننده وانتیه می کرد، اونم هیچی نمی گفت، تا اینکه افسر اومد. پژوییه هی داد و بیداد می کرد که این زده ماشین نازنین منو خراب کرده، بگیرید الش کنید بلش کنید و از این حرفا، وسطای داد و بیدادش افسر گفتش که خب گواهینامه هاتونو بدید که بررسی کنم که راننده وانتیه بالاخره به حرف اومد که آخه جناب سروان گواهینامه چرا؟! بی خیال شید اشکال نداره من از حق خودم می گذرم و ... یاروی پژویی انگار آتو دستش افتاده باشه که اوهوم طرف گواهینامه هم نداره و میشه اینطوری وانتیه رو مقصر کنه، سریع گواهینامه شو درآورد و انداخت روی ماشینو گفت جناب سروان این گواهینامه ی من ازش بخواید گواهینامه شو بده شرط می بندم گواهینامه هم نداره مرتیکه ی مفنگی! همینطوری نشسته پشت فرمان و می زنه ماشین مردمو له می کنه. هی این داد و هوار می کرد که گواهینامه نداره و هی راننده وانتیه هم خواهش می کرد که جناب سروان از خیر گواهینامه بگذرید. تا اینکه دیگه تقریبن برا همه مسجل شده بود که آره طرف گواهینامه نداره و پژوییه هم لبخند رضایتی گوشه ی لباش نشسته بود و احساس می کرد که یک تنه توی عملیات کربلای 5 پیروز شده که راننده وانتی مجبور شد که گواهینامه ی پایه یکشو بزنه رو گواهینامه ی پژوییه و گفت: " سورت پَت!!!*"

*- سورت پت: هر گاه در بازی چاربرگ(11) با گرفتن یه سور از طرف مقابل، سور همان بازی را که قبلتر گرفته باطل کنند گیرنده ی سور به طرف مقابل گوید: "سورت پت!!" با تشکر از مرحوم علی اکبر دهخدا

لکن در مورد پست پیش هم باید عرض کنم خدمت همه ی کسانی که شکم خودشان را صابون زده اند که پاپتی همچنان استوار و پابرجا مانده است وسوسه های ابوی در ایشان اثر نمی نماید که این توطئه ها هشت سالی هست که گریبان گیر پاپتی است و هر بار هم به ترفندی در رفته ایم از زیرش!!!!!!

در مورد قالب هم که ما خواستیم یک تنوعی بدهیم و رنگ و رویی به بلاگمان بدهیم ولی از انجایی که ما اگر لب دریا هم برویم خواهد خشکید وقتی خواستیم دینامیک لینک لیست داشته باشیم قالبمان هم قالب تهی کرد و پرید و بهتر آن دیدیم که از همین قالب استاندارد استفاده کنیم!!!!

پ.ن.۱- جناب دکتر مانولو یک آزمونی براه انداخته اند٬ شاهکار!!! حتمن بروید و در این آزمون شرکت کنید!

1- یه رفیق فابریک ما داریم از بازیگران مشهور سینما و تئاتر ایران. یه بیست سالی از من بزرگتره، روح تقی ظهوری انگار تو تن این حلول کرده، به شدت دیوونه ی (روم به دیوار!) باسن خانوماست، هر وقت هوس می کنیم یه قدمی بزنیم توی خیابونا با این، آبرو و حیثیت ما رو می بره هر چی هم بش تذکر می دیم، دس بردار مردم می شناسن تورو ضایع می شیم ها!!! گوشش بدهکار نیست که نیست! حالا خوبه خودش زن و بچه هم داره ها!

اونروز از تئاتر شهر بیرون زدیم و هوس کردیم تا میدون ولیعصر قدمی بزنیم و گپی بزنیم درباره ی یه موضوعی، که بازم این شروع کرد حالا هر چی هم التماس می کنیم که خدایی آبروریزی نکن نمی فهمه که!!! حالا تو هی بگو! اگه فهمید؟! یه دختره از اون دخترا جلوتر از ما داشتش می رفت، آقا هم گیر داده بود به جوارح این خانوم و آب لب و لوچه ش راه افتاده بود و هی می گفت: "وای پاپتی نیگا چه ظرافتی؟! نه تورو خدا نیگا نیگا عجب انحنایی! میکل آنژ گه خورده باشه بتونه این انحنا رو دربیاره!!! وای تورو خدا! اون موج خفیف لرزشو نیگا چطور پخش می شه روی این گنبد خوش نقش ....." همینطور می گفت و می گفت، که رسیدیم نزدیک دختره، این که همیجور فکش کار می کرد و با دستاش گنبد باسن خانومه رو شبیه سازی کرده بود و ادا در می آورد، یهو دختره برگشت، :" ا ِ ِ ِ ... شما؟!!! ... استاد!!!" وای که ضایع شدیم!! من که از کنارشون رد شدم و سوت می زدم، این با من نیست!!!!!! دختره شاگردش بود توی دانشکده!

2- راستی یه سوالی: این خانومایی که سینه شونو باز میذارند و شلوار آستین کوتاه می پوشند، سردشون نمیشه تو این سوز و سرما؟؟!

1- اون موقع که توی کیش بودم ، برا شام وناهار معمولن هر روز می رفتم یه رستوران خاص، گارسون اونجا یه آقایی بود به اسم محمد علی. این محمد علی افغانی بود و بچه ی بلخ. محمد علی توی افغانستان دبیر ادبیات بوده بود( حال کردید صرف فعلو!!!!) حالا اینجا داشت گارسونی می کرد، انصافن هم دست به شعرش خوب بود طوریکه غیر از اینکه خودش شعر می گفت، از هر شاعری هم که به فکرتون برسه یه عالمه شعر حفظ بود، فکر کنم حتا از حنظله ی بادغیسی هم چیزی حفظ بود! به خاطر همین باش عیاق شده بودم و گاهی هم می اومد خونه ی بهم ریخته ی منو و هم دستی سر و روش می کشید و چیزی بش می دادم، شبا هم که می رفتم شنا بش می گفتمن بام بیاد که اگه خدای نکرده وسط آب عضلاتم گرفت یکی باشه بکشه بیرون ما رو از آب.

یه روز گفت که از اینایی که از دوبی میان برا چنج ویزا دوستایی پیدا کرده اجازه هست شب با خودش بیاردشون شنا؟!! گفتم اجازه چرا؟ دریا که مال من نیست، اونام بیان، تازه خوبه رفیق پیدا می کنیم.

شب که اومد دو نفر هم با خودش آورده بود، یکیشون تاجیک بود و بچه ی بخارا و اون یکی هم ترکمنستانی بود و بچه ی خجند. هر دو فارسی حرف می زدند، البته با لهجه ی خودشون، خجندیه چون زبان رسمی کشورش فارسی نبود خیلی به فارسی مسلط نبود می گفت خجندیها همه فارس زبانند ولی به خاطر زبان رسمی ترکمنی و قبل تر هم که روسی کمتر از فارسی استفاده می کنند توی روابطشون.

این آقای خجندی خیال می کرد ایرانی ها خجندو نمی شناسند به خاطر همین برگشت از من پرسید:" شما تا حال نام خجند شنیده استی؟!" منم که سرم درد می کنه برا ادبیات و تاریخ ادبیات شروع کردم به توضیح دادن که "(خُ ) یه پیشوند فارسیه به معنای خوبی و جند و کند و قند پسوندیه به معنای سرزمین و شهر که در انگلیسی هم به صورت "لند" به کار برده میشه و خجند شهری بوده آبادان در زمان سامانیان و ..." و پشت بندشم برا اینکه تیر آخرو زده باشم چند بیتی هم از کمال خجندی خوندم و بیتی هم که حافظ از کمال تضمین کرده قرائت فرمودیم و یاروی خجندی همچنان هاج و واج مونده بود که حالا همه ی اینا که گفتی بجا کمالو دیگه چطور می شناسی؟ براش توضیح دادم که یارو! شما فارسی و کمال هم یه شاعر فارسی گو بوده و توی تاریخ ادبیات فارسی بالاخره جایگاهی داره برا خودشو چه می دونم از این کوفت و زهر مارا!

بخاراییه دیگه ترسید بپرسه بخارا رو می شناسم یا نه؟! ترسید به خال هندوی اون دختره که صبحش توی پردیس 2 دیده بودم ببخشمش!!

جاتون خالی تا صبح درباره ی فارسی و ایران و ایران زمین گپیدیم! خیلی با حال بود چهار نفر بودیم از چهار شهر تاریخی و ادبی ایران زمین که حالا هر کدوم از این شهرها توی یه کشور قرار داشتند! آخ! که چقدر دلشان می خواست دوباره به ایران بپیوندند و دوباره ایران بزرگ تشکیل بشه و آی! که چقدر دلم می خواست باز ایران کورش بزرگ به وجود بیاد!

کورش آسوده نخواب که کشورت بعد از تو افتاده دست اجنبی! تازه این کوچولو هم که ازش مونده غیر از مدیران بی کفایت و بی اصل و نسب هر روز هم توی دنیا یه جوری تحریمش می کنن! کشوریو که خودش خراج بگیر بیست و پنج کشور دیگه بوده!

2- آخ اخ! من باز قرصامو نشسته خوردم و خواب به چشمام نمی آد، الان هم که ساعت تقریبن 3:30 صبحه و من هنوز خوابم نمی اد!!

پ.ن.۱- گفتم که دیشب نتونستم بخوابم! جاتون خالی امروز صبح یه سمیناری دعوت بودیم یه روزه و دست بر قضا قرار بود منم توش کمی زرت و پرت کنم و حوصله ی مردمو سر ببرم! از اول سمینار تا آخرش من لمیده بودم توی صندلی و آی چرت می زدم!!! یهو وسطای چرت بودم که دیدم اسمو منو دارن می خونن! چرتمون که پرید! رفتیم پشت تریبون چشمتون روز بد نبینه ما که از اولش نمی دونستیم چی می خوایم بگیم برا خلایق حالا فکر کن تازه از چرت هم پریده باشی چی می شه؟!!!!!!!!!!! چند جمله ای گفتم و پریدم پایین از سن و د ِ دررو!! از سالن زدم بیرون و خودمو با مکافات رسوندم شرکت و در اتاقو از پشت بستم و تخت تا ساعت ۴ خوابیدم!! آی حال داد! آی حال داد!

1- امید جان ز سفر باز آمد

شکر دهانم ز سفر باز آمد

عزیز آن که بی خبر

به ناگهان رود سفر

چو ندارد دیگر دلبندی

به لبش ننشیند لبخندی

چو غنچه ی سپیده دم

شکفته شد لبم ز هم

چو شنیدم یارم باز آمد

ز سفر غمخوارم باز آمد

همچنان که عاقبت پس از همه شب بدمد سحر

ناگهان نگار من چنان مه نو آمد از سفر

من هم پس از آن دوری

بعد از غم مهجوری

یک شاخه ی گل بردم به برش

دیدم که نگار من

سر خوش ز کنار من

بگذشت و به بر یار دگرش

وای از آن گلی که دست من بود

خموش و یک جهان سخن بود

گل که شهره شد به بی وفایی

ز دیدن چنین جدایی

ز غصه پاره پیرهن بود

2- بی خیال بابا! بریم سراغ همون خاطره نگاریمون انگاری بهتره؟!

یه پسر عمویی دارم شش سالشه پسر همون عموی موصوف چند پست قبل تر! مامانش برخلاف عموجان اهل دین و ایمانه!

مامانش می گفت رفته بودیم یکی از این مراسمات مذهبی (چه می دونم یکی از سفره های مذهبی که زنا الکی می گیرن و از اول تا آخرش هم جد و اجداد شوهراشونو می شمرن!) می گفت رفته بودیم این سفرهه و امین هم بام بود، توی مهمونا یه دختره ی محجبه ای بود که خیلی ازش خوشم اومد و زیر نظر گرفتمش که ببینم بدرد داداشم می خوره که بریم خواستگاریش. همین طور که حواسم به دختره بود که یه چیزایی ازش دستم بیاد، یهو از امین پرسیدم:"امین جان! ببین این دختره خوبه زن دایی جونی بشه؟!" امین جواب داد:" نه مامان! اون دختره بغل دستیش بهتره! با تعجب گفتم: " آخه مادر جون ببین چقد بدحجابه؟! ببین مینی ژوب پوشیده و تاپ تنشه! ببین چقد سبکه؟! همه ش از اول مجلس داره میگه و می خنده! واه واه نیگا چه آرایشی هم کرده؟! دختر خوب نیست تو این سن و سال آرایش کنه! نه! مامان جون! این برا دایی خوب نیست!" می گفت امین آب دهنشو قورت داد و گفت: " ولی ارزششو داره!"

انگاری یه بازی راه افتاده توی این بلاگها این روزا؟! راستش خوشمان آمد!! دکتر مانولو  (همینجا پیشنهادش بدم که پایین یه نفر بیشتر بتونم بگم) هم ما را دعوت نمودند ولی ما خودمان نزده می رقصیم!

اما اعترافات یک پاپتی:

1- با آنکه بسیاری از خراب کاریهای جمع همسالان فامیل در دوران خردسالیمان توسط این جانب برنامه ریزی می شد ولی هنوز هم که هنوز است همه ی فامیل یک پسر نمونه را که بخواهند مثال بزنند از حقیر یاد می کنند! از اینرو همیشه هم در جمع همسالان بسیار شرمنده ام!

2- همیشه با همه خیلی رسمی حرف زده ام، با جمله بندی و واژگان رسمی، ولی همیشه دوست داشته ام خودمانی و کوچه بازاری حرف بزنم!

3- همیشه شاگرد اول بوده ام و رتبه ی کنکورم هم خیلی خوب بود و بهترین رشته را خوانده ام ولی همیشه از درس و مدرسه و از رشته ام بدم می آمد! به خاطر همین یک دو سالی بعد از فارغ التحصیلی رفتم دنبال علاقه ام!

4- با اینکه معمولن سربزیر راه می روم ولی هیچ جزیی از بدن اناثی که از چند کلیومتری من می گذرند از چشمم مخفی نمی ماند!

و اما پیشنهادها:

آلما خانم، نسرین اسکای، سیر و سلوک، شاید، جوجو

البته قواعد این بازی فقط پنج اعتراف و پنج پیشنهاد است ورنه ما در پیشنهادها دوست داشتیم همه ی دوستانی را که پیوندهایشان در این بلاگ هست را پیشنهاد بدهیم.

یه برادری داره این شوهر عمه ی ما از این جنگ رفته ها و عاشقان سینه چاک ولایت و ذوب در اینا. البته بنده ی خدا دکترای زبان هم داره و یه جورایی میشه گفت خیلی هم با سواده، ولی خیلی پاپتی تر از من، بنده ی خدا اصلن توی این دنیا نیست، هنوز فکر می کنه دوره ی جنگه و همه هم مثل خودش عاشق این جنگولک بازیا اند. خلاصه، خیلی شوت می زنه. اون وقتا که جوون تر بود و بیست و هفت، هشت سالش بود توی همون هاگیرواگیر جنگ این زد و عاشق یه دختره از همسایه های ما شد (آخه چند باری که اومده بود خونه ی ما این بنده ی خدا رو هم تو خونه ی ما دیده بود) آقا! داستانی داشت این عاشقیت! بدجوری این عشق داشت جوون انقلابی فامیل ما رو از پا درمی آورد.

من یه عمویی دارم هم سن وسال همین جوان پرشور (این عموی ما یک، دو سالی از عموی مذکور در چند پست قبل بزرگتره) جناب عمو در همان دوران تجرد و جوانی با بیش از 90 درصد دخترانی که در طول عمر مبارکشان دیده اند دوست بودند و روابط عشقولانه برقرار کرده بودند و بسیار هم در امر خطیر روم به دیوار! خانوم بازی مهارت دارند! حتا الان که دیگه میشه گفت سن و سالی ازشون گذشته و زن و بچه هم دارند!

القصه این جوان عاشق داستان ما بعد از رنجهای بسیاری که کشیده بودند در فراق یار، نشسته بودند و دوگوله ی محترم را کار انداخته بودند و نامه ای جهت ابراز عشق خدمت بانو مخدره معشوقه نوشته بودند، البته فکر این جایش را نکرده بودند که چطور این نامه را به بانو علیا حضرت برسانند، لذا اینجا بود که عموی ناقلای ما به فریادش رسیده بود و پیشنهاد داده بود که نامه را به عمو جان بسپارند ایشان هم در اسرع وقت به وسیله ی یکی از گرل فرندهایشان نامه را به دست معشوقه بانو خواهند رساند. پیشنهاد کارساز افتاده بود و جوان عاشق نامه را سپرده بودند به عموخان.

از آنجایی که عموی ما کمی تا قسمتی کنجکاو می باشند، پس از اخذ نامه از آن جوان، شیطان توی جلدشان می رود که ببینند متن نامه چیست؟!

و اما متن نامه ی عاشقانه:

"بسم رب شهدا و الصدیقین

خواهر مومنه سر کار علیه خانم ... دامت ظلها

آنروز که در منزل ... سهوا نگاهم به چهره ی نورانی شما افتاد و در ضمیر خود احساس تمایل کردم نسبت به شما، گمان بردم که این نگاه تیری بود از جانب شیطان ولی پس از تحقیق و بررسی و استخاره فهمیدم نوری بوده از جانب رحمان...."

چون ماجرا مال خیلی وقت پیش است خیلی آن متن یادم نمی آید و صد البته کمی هم در آن تحریف کرده ام و کلیت ماجرا یک چیزی بود دقیقن شبیه همین.

لابد حدس زدید که ان نامه الان باید کجا باشد؟ بله! درست حدس زدید! توی آرشیو و خرت و پرت های دوران جوانی عموجان!

در مورد یک، دو پست قبلی شبهاتی پیش آمده بود، خواستم از همین تریبون با صدای بلند اعلام کنم: "کور شوم اگر دروغ گفته باشم."، همه ی اینها لکن سندیت دارد و اسناد نیز موجود است.

دو سال پیش نزدیکی های شب یلدا یه ورک شاپ چند روزه ای بود درباره ی حقوق زنان، زنان و آسیب های اجتماعی که از چند کشور نماینده هایی هم آمده بودند و از ایران هم غیر از خانومهای نماینده ی ادیان کلیمی و زرتشتی و مسیحی، من و یک خانوم هم بودیم.(یکی نیست بگه آخه بتو چه؟ پسر! خودتو قاطی می کنی همه جا)

یکی از سخنرانان و اساتید این ورک شاپ خانومی بود از هلند به نام "آن ماری گهلر". خانوم خوش سیما و خوش قد و قامت و خوش برخوردی بود و طی این دوره ی چند روزه حسابی با هم قاطی شده بودیم. (فکر بد نکنید! درسته مجرد بود و سن و سالش هم حول و حوش سی و پنج بود ولی خداییش ما پاپتی ها خیلی چشم و دل پاکیم)

روز آخر همایش روز آخر پاییز بود و بالطبع شب یلدا. آخرای همایش اومد و درباره ی شب یلدا و مراسماتش پرسید از من و کمی براش توضیح دادم، دیدم اینطوری افاقه نمی کنه بش پیشنهاد دادم بیاد بریم خونه ی ما (باز که فکرای بد کردید!!! بابا! پدر و مادرم هم بودند) و قبول کرد ولی یه جورایی مسوولین این برنامه بد جوری روی این رابطه ها حواسشون جمع بود، از خیر خونه گذشتیم و رفتیم هتلش که همونجا یه جشن مختصر یلدایی برگزار کنیم، صد رحمت به برگزار کنندگان همایش، حداقل در حد یه کارشناس تحویلمون می گرفتند، هتل چی ها که نذاشتن من برم اتاقش، می گفتن غدغنه. گفتیم خب توی لابی یه شمه ای بیاییم از این مراسم به اکراه قبول کردند.

بگذریم که چندباری هم این عمال گارسون و پیشخدمت هم به ما گیر دادند، درنهایت یه مراسم کوچولوی هندونه خورون و آجیل و انار و ... راه نداختیم و کلی حالید!

پارسال باز شب یلدایی ای میل داده بود که من اینجا توی کشور خودم دوستا و آشناها رو جمع کردم و یه مراسم شب یلدا برگزار کردیم.

یه روز ما رو برداشت برد پیش یکی از دوستاش که می گفت داستان زندگیش خیلی جالبه و می خواست که اون دوستش خودش داستان زندگیشو برام تعریف کنه که من اگه تونستم از روش یه فیلم بسازم. -آخه من گاهی فیلمکی هم می سازم، البته بیشتر برا دل خودم-

دوستش یه آقای میانسال پنجاه، پنجاه و پنج ساله ای بود که یه کارخانه ی کوچولویی داشت بین کرج و هشتگرد و خودش هم ساکن مهرشهر بود. اونروز رفتیم خونه شون. آقاهه اول یه کم طفره رفت و با اصرار دوستم بالاخره شروع کرد به تعریف کردن. می گفت تقریبن سی سال پیش رفتم خواستگاری یه دختری از یه خانواده ی متوسط و اونا هم با اینکه اون موقع وضع مالی خوبی نداشتم قبول کردند و ما با هم ازدواج کردیم، زندگی خوبی داشتیم و سه تا بچه هم داریم، من عاشق زنم بودم و اونم انصافن توی زندگیمون چیزی کم نذاشت و عاشق من و بچه ها و زندگیش بود. تا اینکه دو سال پیش رفتار زنم مشکوک شد و گاهی دیر وقت برمی گشت خونه با اینکه قبل از اون هیچ وقت عادت نداشت که دیر بیاد، دیگه نسبت به زندگیمون بی میل شده بود و به من و بچه ها نمی رسید و... دیگه خسته شده بودم از این اوضاع.

می گفت یه روز که برگشتم خونه زنم اومد و یه قرآن و یه چاقو گذاشت جلو روم و گفت به این قرآن قسم که توی این بیست و هفت، هشت سالی که زنت بودم حتا یه لحظه ام فکر خیانت بت به ذهنم خطور نکرده ولی من قبل از اینکه زن تو بشم عاشق یه پسری بودم و اونم منو دوست داشت و قرار بود با هم ازدواج کنیم اما اون به اجبار خانواده ش با یه دختر دیگه ازدواج کرد و فرستادندشون خارج، ولی حالا بعد از مرگ پدر و مادرش زنشو طلاق داده و برگشته ایران و اومده سراغ من. منم هنوز خیلی دوستش دارم و نمی تونم بت قول بدم که از این به بعد بت خیانت نکنم، تورو به این قرآن قسم که یا با این چاقو منو بکش یا طلاقم بده برم باش ازدواج کنم چون نمی خوام به تو خیانت کرده باشم و از یه طرف هم نمی تونم رو دلم وعشقم پا بذارم.

می گفت همه ی دنیا خراب شد سرم یهو، دیگه نمی دونستم چیکار کنم؟! آخه من عاشقش بودم و همه ی زندگیم به امید اون ساخته شده بود، خیلی با خودم کلنجار رفتم، می دونستم وسوسه ی نفس اونقدر قوی هست که اون نتونه خودشو در مقابلش حفظ کنه و می دونستم نمی تونم خیانتشو تحمل کنم، می ترسیدم، می ترسیدم نکنه بکشمش و بعد بشینم یه عمر حسرت بخورم که چرا کسیو که عاشقش بودم کشتم.

می گفت بالاخره تصمیمو گرفتم طلاقش دادم و خودم براشون عروسی گرفتم، هنوزم با هم رابطه داریم، خیلی وقتا خودش و شوهر جدیدش میان خونه مون مهمونی و همیشه هم ازشون به بهترین شکلی پذیرایی می کنم.

چند سال پیش توی شهرستانی بودم از جایی رد می شدم که دست بر قضا دعوا مرافعه ای راه افتاده بود و مردم جمع شده بودند. از سر کنجکاوی ما هم قاطی جمعیت شدیم که ببینیم چه خبره؟ یه پیرمرده با یه پسر جوونه ی تنومند دعواش شده بود و مردم داشتن میانجیگری می کردند بین این دو که خدای نکرده کاری دست خودشون ندن. پسره آتیش تندی داشت و هی فحش و بد و بیراه نثار زن و بچه و اموات پیرمرده می کرد و از دست مردم فرار می کرد و به پیرمرده حمله می کرد و پیرمرده بنده ی خدا که معلوم بود آدم دعوایی نیست و از بد حادثه افتاده توی این مرافعه یه گوشه کز کرده بود و هیچی نمی گفت.

یه لحظه پسره از دست میانجیگرها فرار کرد و به پیرمرده حمله کرد و دوباره مردم گرفتندش، کفری شده بود داد میزد: "ولم کنید من یا شکم اینو سفره می کنم، یا خودمو می کشم."، توی این هیر و ویر پیرمرد با خونسردی تمام برگشت گفت:"خب، خودتو بکش!".

یهو انگار یه پارچ آب سرد خالی کردن رو جوونه، زد زیر خنده و مردم هم خنده شون گرفت و پسره رفت روی پیرمرد رو بوسید و عذرخواهی کرد. خیلی حال کردم خونسردی پیرمرده و جواب به موقع اش ماجرا رو به سود خودش تموم کرد.

توی این روزای انتخابات بازار نظرسنجی ها هم گرم بود خیلی وقتا گوشه و کنار خیابون جلوی آدمو می گرفتند که فرم نظر سنجی رو براشون پر کنیم.دیروز دم ظهری داشتم می رفتم شرکت که یکی از همین خانومای نظر سنج یه برگه رو گرفت جلو روم که پرش کنم. سرمو بلند کردم که بگم بی خیال من بشه. وای! جمال رویش رشک ماه تمام! جل الخالق! خدا چی آفریده؟!! چقدر زیبا بود این دختر؟! زبونم نچرخید بگم نه!همینطور که داشتم برگه رو پر می کردم همش به این فکر بودم که یه جوری سر صحبتو باز کنم باش. یه چند جایی چند تا سوال پرسیدم درباره ی نحوه ی جواب دادن ولی خیلی افاقه نکرد تا اینکه دلو زدیم به دریا و بش گفتم کمکش کنم، هی از اون انکار و از ما اصرار که دیگه قانع شد. بش گفتم بیاد با هم بریم شرکت، سی چل تایی از اون برگه ها مونده بود، گفتم می ریم اونجا تا شما یه استراحتی بکنی من همه ی اینارو دادم به همکارا جواب دادن، همکارای منم از همه قشری با همه سوادی از سیکلم تا دکتران و از تیپ سیاسی هم از چپ و راست و بالا و پایین و وسط و پشت سر و جلو رو و ... هستن و یه جامعه ی آماری خوبن که ساخته شدن برا همین نظر سنجی ها. قبول کرد و رفتیم شرکت. برگه هارو دادم به همکارا و سفارش کردم که دقیق جواب بدن و خودم اومدم نشستم ور دل خانوم. تبارک الله! مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش! اون حرف می زد و من مبهوت زیبایی او. الله اکبر از این همه زیبایی!هی خدا خدا می کردم همکارا لفتش بدن و برگه هارو دیر بیارن که من بتونم بیشتر از این زیبایی بهره ببرم. خداییش راست می گن که نظر کردن به زیبایی نور چشمو زیاد می کنه! دیگه داشتیم با هم عیاق می شدیم که نمی دونم این حس لعنتی از کجا اومد؟ نمی دونم چرا؟ ولی یهو دلمو زد! دیگه نخواستمش! خودمم نفهمیدم چرا ولی حس کردم دیگه نمی خوام بیشتر ببینمش! عجیبه ها!!

نمی دونم تا حالا برا شما هم پیش اومده یه چیزیو با تمام وجود بخواین بعد توی یه لحظه دیگه نخواینش؟! خودتونم نفهمید چرا؟ مثل اینکه توی یه مسابقه ی دو وقتی از نفر دوم حداقل ده متر جلوتری و یک دو متری هم به خط پایان مونده یهو بی خیال اول شدن بشید و واسید تا همه از شما رد بشن و به خط پایان برسن؟! نمی دونم چرا ولی من اینطوری شده بودم؟!

برگه هارو که یکی یکی همکارا آوردن دادم بش و بدون اینکه قراری بزارم برا بعد یا اینکه حتا شماره ای چیزی بش بدم ازش خداحافظی کردم وراهیش کردم بره. خودشم تعجب کرده بود! حالا چه فکرایی هم درباره ی من می کنه؟ بماند!

نمی دونم چرا ولی با اینکه تمام سلولهای بدنم می خواست که بیشتر باش باشه بیشتر از صورت زیباش لذت ببره ولی نخواستم اصلن دست خودم هم نیود انگاری!

خب... می خواین بگین دیوونه ام؟ آره! آره هستم! مریضم؟!! آره!.. آره! این که گفتن نداره! چیزی که عیان است چه حاجت به بیان است.

ای بابا!!... این نیز بگذرد!....

یک، دو سال پیش، شش، هفت ماهی من ماموریت کیش بودم. یه حاجی بود اونجا از برادران بسیار حزبل ذوب در ولایت که یه شرکت مخابراتی داشت (شاید تصادفن بشناسید).دفتر ما در همسایگی حاجی بود و بنا بر بعضی روابط شغلی دمخورش شده بودیم به اجبار. حاجی چند وقتی بود که دنبال یه مهندس خوب مخابرات می گشت که یه سری از کارای مخابراتی رو توی اون شرکت انجام بده ولی خب، با حقوقی که حاجی می خواست بده، هیچ شیر پاک خورده ای حاضر نمی شد که خونه زندگیشو جمع کنه بیاره کیش. این شد که حاجی برا یکی از دوستاش که توی دوبی شرکت مخابراتی داشت پیغام فرستاد که یه مهندس خوب هندی یا فیلیپینی براش بفرسته، اونم یکی از مهندسای خوب فیلیپینیشو فرستاد این ور آب. این خانم مهندس (راستی این مهندسه خانوم بود) از اون فیلیپینی های ریز نقش تو دل برو بود که با همون نیگاه اول دل حاجی رو که خودش یه زن توی تهران و یه زن توی کیش داشت و خانوم منشی هم در صیغه شان بود، برد و حاجی تصمیم داشت در کلکسیون عیالات متحده اش یه خانوم فیلیپینی هم اضافه کنه. البته با دو برابر حقوقی که خانوم توی دوبی می گرفت، حاجی بدجوری سر کیسه رو شل کرد.

روز اول کار خانوم مهندس، من توی دفتر خودمون نشسته بودم که یهو حاجی پرید تو که پاپتی بیا ببین این نامسلون چی می گه. _خانوم مهندس غیر از انگلیسی تا حدودی هم عربی می دانستند و حاجی هم کمی عربی می دانست و این شده بود زبان محاوره ای بینشون_

گفتم: حاجی! چی می گه؟

_ زنیکه بی چشم و رو از من مشروب می خواد.

_ خب، حاجی توی عربی به هر نوشیدنی ای مشروب می گن. یه پیاله آبی، چیزی می گفتی بدن دستش.

_ نه! توی یخچال پر رانی و دلستر و کوفت و زهر و ماره. هر چی بش می دم میگه نه مشروب. شراب می خواد زنیکه ی کافر.

با مارمولک بازی تمام بش گفتم: خب، بش می دادی طفلی شراب می خواسته دیگه.

حاجی کفری شد و زد بیرون. آخر شب که دیگه داشتیم می رفتیم سی خودمون باز حاجی پرید تو و داد و هوار راه انداخت که " این خیال کرده اینجا هم بلاد کفره از من دیسکو می خواد میگه می خوام برم برقصم"

دیگه نتونستم جلو خنده مو بگیرم، زدم زیر خنده و گفتم: بابا حاجی کوتاه بیا بنده ی خدا از کجا بدونه اینا اینجا غدغنه؟! خیال کرده اینجا هم اسلامشون مث اون عربای دیوثه!!! (حال کردید آفتاب پرست صفتی رو؟!!!!)

نشستم برای جناب حاجی خان توضیح دادم که اینا اینجوری بزرگ شدن، اصلن تو رگشونه، نمی تونن دنیا رو بدون رقص و شراب فرض کنن آخه تا حالا محدودیتی نداشتند و .... از این حرفا، تا اینکه حاجی خام شد و قرار شد من به انگلیسی برای خانوم مهندس توضیح بدم که اینجا دیگه از این حرفا نزنه و رقص و شراب اخه و چیز بدیه و ... خانوم هم ناچارن پذیرفت.

یک، دو هفته ای که گذشت حاجی بد جوری هوس وصال و دستبوسی آستان خانوم مهندس کرده بود و بالاخره در یک اقدام انتحاری پیشنهاد صیغه رو داده بود. یه روز سر ظهر خانوم مهندس گریه کنان اومد پیش من که آقای رییس خیال کرده من جنده ام و به من پیشنهاد سکس داده و من دیگه نمی تونم ایران بمونم بر می گردم می رم همون دوبی. پشت بندشم حاجی اومد، پریشون، می گفت: آخه اینا چرا اینطوری ان؟ نه به مشروب خوردن و رقصیدنشون با مرد نامحرم نه به اینکه از پیشنهاد شرعی صیغه ناراحت می شن. حق دارن شرعیه بشون نمی چسبه! حتمن باید گناه کنن که بشون حال بده؟!! اینا همه شون جنده ان آدم نمی شن!!

بازم ما در نقش آب روی آتیش باید عمل می کردیم، باز توضیح دادیم بابا اگه اینا مشروب می خورن، چه می دونم به قول شما می رقصن با مرد نامحرم، این فرهنگشونه، جنده که نیستن! اصلن هم به این فکر نمی کنن که هر شب بغل یکی باشن، اینام آدمند و برا خودشون قواعدی دارن، اینا هم می فهمن خیانت چیه، می فهمن هرزگی گناهه، می فهمن.... حاجی آروم شد و افتاد به التماس کردن " پاپتی! تورو خدا، هر کاری بخوای برات می کنم نذار بره، اصلن بگو اگه بخواد براش مشروب هم می گیرم، اصلن خودم براش هر شب بساط رقص جور می کنم نذار بره، برو باش حرف بزن، برو از خر شیطون بیارش پایین، بش بگو حاجی قصدش خیر بوده نمی خواسته توهینی کنه بش بگو بد برداشت کرده و ....

خواستم برم بش بگم ولی فکر کردم، بهتره بره، نرفتم.

فرداش خانوم مهندس بار و بنه شو بست و رفت دوبی و دیگه برنگشت.

پ.ن.۱- می فرماد" آنچه شیران را کند رو به مزاج/ احتیاج است احتیاج است احتیاج" مطمئنن اگه اون خانوم منشی هم احتیاج نداشت که روزیش تامین بشه و یا احتیاج نداشت که سایه ای روی سرش باشه هیچوقت اونم صیغه ی یه مرد دو زنه نمی شد.

پ.ن.۲- راحله خانوم من نگفتم اینا هر شب بغل یکی میخوابند گفتم اینا هم نمی خوان هر شب بغل یکی بخوابن.

خواندم: و در این تنهایی، سایه ی نارونی تا ابدیت جاریست.

گفت: قول میدی؟

گفتم: چه قولی؟

گفت: قول بده تا ابدیت نارونم باشی.

گفتم: قول، قول مردونه.

خندید و نارونش شدم. تا که یه روز اومد توی دستش یه تبر با اهرم سنگ.

گفتم: تو بگو.

گفت: نه! اول تو.

گفتم: آخه... آخه من نمی تونم.

گفت: خب... خب من اول می گم.

گفت: خداحافظ. و روشو برگردوند و از خیابان رد شد. رگبار تند بارون می خورد به سر و صورتم، باد با روسریش بازی می کرد، تا اومدم بگم "خداحافظ" در مجتمعشون باز شد و رفت تو. نتونستم باش خداحافظی کنم، رفت. آژیر ماشینی که اون طرفتر پارک بود زیر رگبار بارون جیغ می کشید و نور زرد سر در مجتمعشون کف خیابان خیس ولو شده بود و بارون با اشکام یکی شده بود. راه افتادم.

نارون که افتاد روی زمین از صداش همسایه ها از خواب پریدند، مادر پرید توی حیاط، چه خبرتونه؟ یواش تر. با اینکه درخت قطور و کهنسالی نبود ولی افتادنش پر سر و صدا بود. صبح که سپورا داشتن می بردنش دلم براش سوخت. سه سالی میگذره که دیگه توی حیاطمون سایه نارونی نیست که بشه زیرش نشست.

یه روز توی کرج کاری داشتم و می خواستم که برگردم. سر چهارراه دانشکده ی کرج نزدیک شاعباسی معمولن سواریهای تهران می ایستند و مسافر می گیرند. رفته بودم آنجا که سوار بشوم و برگردم تهران، منظره ی جالبی بود یکی از رانندگان سواری بلند داد می زد: " آزادی" و مسافر می گرفت، چند قدم آن طرفتر هم یه آب زرشکی بود که برای جلب مشتری داد میزد: " زرشک". یه جورایی هم آوایی بین این دو پیش اومده بود. رانندهه داد میزد: "آزادی" و آب زرشکیه داد میزد: "زرشک". هی این داد میزد: "آزادی"، هی اون داد می زد: "زرشک". هی این داد میزد: "آزادی"، هی اون جواب میداد: "زرشک". هی این داد میزد: "آزادی"، هی اون جواب می داد: "زرشک".

زیتون در بلاگفا هم فیلتر شد.

1- آقا! از این هواپیماهه که افتاد (بمب گذاری شده بود) چرا هیچ خبری نمی دن؟ کی توش بوده؟ چرا خیلی مانور نیومدن روی سقوطش؟ عجیبه ها! آدم یواش یواش شک می کنه.

2- انتخابات شورای شهر و خبرگان هم شده سوژه ای ها!! عموی پاپتی تر از ما هم شرکت کرده توی این انتخابات، یعنی کاندیدا شده، هر روز هم می فرسته سراغ ما که، آقا بیا توی این ستاد ما یه جورایی همکاری کن. و از اونجایی که بنده اصلن به اصول نظام معتقد نیستم چه برسه به انتخابات و اونم چی؟! تبلیغات برای عموی عزیز راستی ام، اینجانب به عنوان یک پاپتی اصل و نسب دار دعوت ایشان را لبیک نگفته ام تاکنون. اسم این عموی گرامی را هم نمی آورم تا خدای نکرده یهو وسوسه نشید که بش رای بدید. از طرف دیگه این روزها ابوی مشغول رایزنی های انتخاباتی و تبلیغاتی یکی از نامزدهای خر ِ ( خر=بزرگ) خبرگان رهبری می باشند و بسیار مصر که، د ِ آخه پسر بیا با حاج آقا همکاری کن و اونجا توی آقایان تو هم سری تو سرا در بیار. ما هم که جوابشان را دادیم که همان شما سری در آورده اید توی این سرا و اصلت پاپتیانه ی خانوادگی مان را به نظام فروخته اید ما را هفت پشت بس! ابوی سالهاست که رفته اند و در کسوت مدیران مملکتی به نظامی که ارثیه های خانوادگی را به گ....ا داده است خوش خدمتی می کنند و یادشان رفته که یک پاپتی نجیب زاده اند. عمو جان هم که پیروی بی چون و چرای ابوی، وارد سیاست شده اند و پا را فراتر گذاشته و رفته اند با این دار و دسته ی عسگراولادی و نوچه هایش راستی شده اند حداقل عموجان می آمدی شما هم مثل ابوی با این لر عصبانی (کروبی) و آن سید ژیگول (خاتمی) چپی می شدی که رویمان بیاید بگوییم شما هم عموی مایید.

ای بابا قصه زیاده و غصه بیشتر. اینم شده حکایت ما توی خانواده ی درب و داغون سیاست زده ی سیاسی کار. بعد اون وقت این پونی عزیز می گه بیا و گرل فرند دست و پا کن!!! بابا ! خانه از پای بست ویران است. من خ...ایه هم ندارم توی وب اسم واقعیمو بنویسم حالا بیام اینجا گرل فرند هم بگیرم!! می خوای راس راسی اسلامو در خطر بندازی پسر؟!!

3- راستی این ابی هم با صدای کم، زیر نور مانیتور، وسط دل شب، با رقص دود سیگار توی نور مانیتور، عجب حالی می ده ها!!!!!!! امتحان کنید.

1- و خدا، در یک شب

یک شبِ شهوت

انسان را آفرید

و سپس در خون او جاری شد.

از دوست خوبم "وحید رنجبر"

2- دیگه عادت کردم، یعنی یه جورایی سر شدم دیگه. عادی شده گاهی همه چی قاطی بشه و نفهمم چی به چیه.

3- با یکی از دوستان رفته بودیم یکی ازاین سینماهای شهر که معمولن فیلمای خوبی هم میزاره. توی سالن انتظار همه جفت بودن از نوع دختر وپسر و فقط ما بودیم که جفت بودیم از نوع پسر خالی. توی سالن پخش فیلم هم فقط من و این دوستم بودیم که داشتیم فیلم می دیدیم و بقیه که نفهمیدم چیکار می کنن!!!! فقط گاهی بعضی صداها مزاحم فیلم دیدنمون می شد و نمی ذاشت تمرکز کنیم و بفهمیم فیلمه چیه؟!!

وسطای فیلم بود وما غرق فیلم دیدن که یهو برگشتم و دیدم همه ی پسرا رفتن یه طرف سالن و همه ی دخترا هم رفتن طرف دیگه خیلی عجیب بود! بابا اینا که تا همین الان تنگ در آغوش هم بودن چی شد په؟!!! خیلی اهمیت ندادم تا اینکه یکی از اون ته سالن داد کشید: "پا شید بیاید این ور، 110 اومده" آقا مام هول کردیم سریع تغییر موضع دادیم ولی بعدش هر چی فکر کردم خب اگه 110 هم می اومد بازم ما که کاری نکرده بودیم و تنهایی نشسته بودیم و کاری به کار کسی نداشتیم که؟!! آمما بعد از اندیشیدن طولانی یاد اون جکه افتادم که ترکه و لره می رن شکار لره ببره رو می زنه زخمی می کنه و ببره عصبانی دنبالشون می کنه ترکه در نمی ره میگه به من چه من که نزدم. دیدم خداییش یارو بیخود داد نزده بود که بریم اون ور آخه ما درست وسط دخترا بودیم. البته بعدن معلوم شد که صد و دهی هم در کار نبوده و شایعه سازی دشمنان اسلام بوده!!!!!!!!!

چند وقت پیش مراسم ازدواج یکی از دوستان دعوت شده بودم، حسابی به سر و وضع خودمان رسیدیم و کراوات ایتالیایی مشدی هم بستیم و دو، سه شیشه ادکلن هم به سراپای خودمان خالی کردیم و ریش طویل و عریضمان را روغنی زدیم و شیک و پیک رفتیم مراسم.

جای شما خالی بساطی بود ها!! آی رقصیدیم، آی رقصیدیم!! و آی ...

خلاصه یک، دو ساعتی که گذشت، توی اتاق حجله می خواستند از مراسم عقدکنون هم فیلم و عکس داشته باشند، آمما یه مشکل کوچولو وجود داشت، اونم اینکه خطبه ی عقد در محضر خوانده شده بود و آقا را هم دعوت نکرده بودند که بیاید و صوری عقدکی بخواند و اینها هم فیلم بگیرند. این شد که کاسه ی چه کنم چه کنم گرفتند دستشون و دوره افتادند توی مهمونا که آقا یکی رو گیر بیارید که بیاد و این مراسم صوری رو اجرا کنه.

چشمتون روز بد نبینه، نمی دونم کدوم خدا خیر نداده ای منو پیشنهاد داده بود. این شد که عروس و داماد و فک و فامیل ریختن رو سرم که تو اصلن زاده شدی برا این کارو اصلن به قیافت خیلی میاد که خطبه خون باشی و ...

مارو میگی ؟! چیکار کنم؟ مگه می شد در رفت از زیرش؟ بابا من نمی تونم. اصلن بلد نیستم. بی خیال شید. آخه تابلوه همه می فهمن که من این کاره نیستم. ای بابا....

تو گوششون نرفت که نرفت. مجبور شدیم تیپی و که چند ساعتی طول کشیده بود بش دست پیدا کنم و خیلی وقت صرف انتخاب رنگ کراوات و رنگ پیرهن و ... کرده بودم بهم بریزم. کراوات مراوات تعطیل، یه پیرهن سفید یقه آخوندی هم نمی دونم از کجا سبز شد پوشیدن تنمون و شدیم حاج آقا خطبه خون. یه دفتر دستکی هم از این یاروی صاب تالار گرفتن و دادن دستمون که مثلن دفتر ازدواجه.

یه صندلی هم گذاشتن وسط جماعت نسوان، اطراف عروس و داماد( البته اینجای داستان بهترین جای داستان بود) و ما نشستیم و چشمارو بستیم و شروع کردیم: "النکاح سنتی... و الخ"

بعد از تموم شدن خطبه ی عقد ناز فرمودن سه باره ی عروس خانوم، چشم که باز کردم دیدم، آشناها روده بر شدن افتادن کف سالن، نگو خیلی طبیعی بازی کردم. بابای این دوستم اومد طرفمو یه سکه ی فکر کنم تمام بهار بود به طرفم دراز کرد که بگیر دمت گرم آبرومونو خریدی، هی از اون اصرار از ما انکار. آخه چیکار کرده بودم مگه؟ خب، بعد از کمی ناز کردن بنده، باباشم بی خیال شد و با لبخندی که معلوم بود از خوشحالی رد کردن من بود، سکه رو دوباره گذاشت تو جیبش.

آخ!!! کاش می گرفتم ازش ها!!! همونو دوباره می دادم هدیه به پسرش. کی به کیه؟ حالا چیکار کنم برا هدیه این زوج خوشبخت؟ ای دل غافل.

این روزها متاسفانه هر جایی که می نشینیم همه با شعفی خاص از زهرا امیرابراهیمی و فیلم پورنوی او حرف میزنند. خواستم بگم یعنی همه ی ما پاکیم؟! که درباره ی یه بنده ی خدای دیگه همینطور نسنجیده نظر می دیم حالا بر فرض این فیلم واقعا فیلم خانم امیرابراهیمی باشد، بابا بخدا دین ما یکی از اصول اولیه ش عیب پوشیه. چرا هر جا می ریم داد میزنیم که فلان و فلان.

اولن که این فیلم خانم امیر ابراهیمی نیست. خب خدا آدمای شبیه هم زیاد داره. ثانین فرض همون زهره شوکت باشه میگن زمان مولا علی زن زنا کاریو می خواستن سنگسار کنن همه داد و بیداد می کردن که زانیه باید به سزای عمل بدش برسه و می خواستن هر چی زودتر سنگسارش کنن مولا فرمود صبح آفتاب نزده همه با پوششی روی صورتشون بیان که زن رو سنگسار کنن مردم که آتیششون تند بود قبول نکردن تا اینکه مولا فرمودند مصلحت این است. همه رفتن و فردا آفتاب نزده با نقاب اومدند و هر کدوم هم با کوله باری از سنگ ه به خیال خودشون ثواب بیشتری ببرند. مولا بعد از اینکه همه جمع شدند فرمودند " هر کس که در بین شما خود را مستوجب این عقوبت نمی داند بماند و هر کس خود را خاطی می داند برود " چهره ها هم که معلوم نبود همه رفتند جز مولا علی و دو فرزندش حسنین.

آره اگه پرده ها بیفته خیلی از ما ها هم مستوجب همینیم چرا پرده دری می کنیم و آبروی بنده ی خدا را می بریم. وای بر ما که خود را مسلمان می دانیم به فرموده ی مولا " اگر مرد مسلمان از غیرت این ماجرا دق کند رواست." بخدا همه ی ما مسوولیم.

اونقدر غمگینم که نمیتوانم درست هم انشا کنم. ببخشید!

دوست خوبم فرهاد ابوالفتحی هم درباره ی این مطلب، زیبا نوشته است.

بیشتر شبیه یک خواب بود، هنوز هم گاهی فکر می کنم شاید خواب دیده باشم و اشتباها به جای یک خاطره در ذهنم نقش بسته. چند روز پیش که تصمیم گرفتم این خاطره را بنویسم به مهدی که در این خاطره حضور دارد زنگ زدم و مطمئن شدم که واقعا اتفاق افتاده است.

داستان مال وقتی است که دانشجو بودیم و خوابگاه نشین. یک شب طبق معمول سیگار ما تمام شده بود و دست بر قضا شب زمستانی سردی هم بود و ساعت حول و حوش 3 نیمه شب. بعد از کلی کلنجار رفتن با هم قرار شد من و مهدی برویم و از دستفروشانی که میدان نزدیک به خوابگاه سیگار بخریم و بیاوریم. خوابگاه ما تا این میدان مذکور تقریبا نیم ساعت پیاده راه بود، خوابگاه ما در محله ای پایین شهر و بی امکانات بود. راه افتادیم و به میدان رسیدیم، طبیعی بود که آن موقع شب، در آن سوز و سرما و برف هیچ دستفروشی نباشد، بنابراین تصمیم گرفتیم که کوچه های اطراف را هم چرخی بزنیم شاید مغازه ای باز باشد و ما بتوانیم سیگار بخریم و ببریم جمعیتی را از خماری بی سیگاری در بیاوریم. کوچه های تاریک و تنگ پایین شهر آن شب تاریک تر و تنگ تر به نظر می رسید و هر چه جلو تر می رفتیم در آن تاریکی بیشتر گم می شدیم. نا گهان ته یک کوچه ی بن بست بسیار تنگ که شاید عرض شانه ی دو نفر هم پهنا نداشت نور مغازه ای سوسو میزد، خوشحال داخل کوچه شدیم و به سمت مغازه رفتیم. مغازه ای بسیار ابتدایی که چند گونی نخود، لوبیا و تخمه دم در بود و بیشتر به بقالی های 40، 50 سال پیشتر می مانست و فروشنده ای پیر و فرتوت که ما را متعجب کرده بود که آن موقع شب این پیرمرد ته یک کوچه ی تنگ و بن بست به چه امیدی پشت دخل نشسته است. سیگار را گرفتیم و برگشتیم.

بعد از تعریف کردن ماجرا برای دوستان، آنها که بیشتر آن اطراف را می شناختند می گفتند که اصلا همچون کوچه ای در این محله نیست، ما که باور نکرده بودیم تصمیم گرفتیم که فردا ببریم ونشانشان بدهیم.

فردای آن شب، ما همه ی آن محله را زیر و رو کردیم اثری از کوچه و پیرمرد و بقالی اش ندیدیم که ندیدیم.

هنوز هم گاهی فکر می کنم شاید خواب دیده باشم و اشتباها به جای یک خاطره در ذهنم نقش بسته.

پ.ن.1- آقا اگه سیگار می خوای _ کارد بخوره توی ریه ات_ نکش، صبر کن چند ساعت دیگه صبح می شه برو بخر، اونقدر بکش تا جونت درآد.

پ.ن.2- من هرگز نتوانستم با مساله ی جن و پری کنار بیایم و قبولش کنم. شما چطور؟